Zawieprzyce

Pierwsza pisana wzmianka o Zawieprzycach pochodzi z roku 1390, kiedy właścicielami byli Zawieprscy herbu Janina, którzy posiadali tutaj zamek obronny. Następnymi posiadaczami byli m.in. Firlejowie i Gorajscy. Kolejny właściciel wojewoda wołyński Atanazy Miączyński utworzył tzw. klucz zawieprski i przebudował istniejący tu pałac. Projekt opracował znany szeroko w tamtych czasach nadworny architekt Jana III Sobieskiego Tylman z Gameren. W końcu XVIIw. Zawieprzyce Miączyńscy sprzedają A. Morskiemu. Następnie wieś przeszła w ręce Ostrowskich, którzy byli jej właścicielami do 1945r. Wiadomo o pożarze pałacu w roku 1838. To tutaj w czasie swych młodzieńczych lat przebywała późniejsza noblistka Maria Skłodowska-Curie, której rodzina dzierżawiła majątek Zawieprzyce od Ostrowskich. 
 
Stąd pochodzi legenda o Janie Nepomucenie Granowskim, kasztelanie lubelskim, opowiadająca o miłości dwojga jego jeńców przyprowadzonych z wyprawy wiedeńskiej. Do utrwalenia tej legendy przyczynił się autor powieści romantycznych z pierwszej połowy XIXw. Aleksander Bronikowski. Jego książka pt. „Zawieprzyce” wydana w 1828r. spowodowała liczne pomyłki w historii tego obiektu, ponieważ Jan Granowski nigdy nie był właścicielem Zawieprzyc. Jednak opowieść o parze nieszczęśliwych kochanków, wykreowana przez A. Bronikowskiego, żyje swoim życiem i jest przekazywana z pokolenia na pokolenie.