Spiczyn

Początki osadnictwa na terenie Spiczyna sięgają VIIw. Ostatnie badania archeologów pod kierownictwem dr. P. Łuczkiewicza z Katedry Archeologii UMCS potwierdzają istnienie tutaj osady i cmentarzyska z czasów rzymskich i wędrówek ludów od II do IVw. Z VIIw. pochodzą kurhany całopalne opisane w latach pięćdziesiątych przez prof. J. Gurbę i dr. L. Gajewskiego. Miejscowość już w XIVw. była własnością szlachecką, podobnie jak Kijany i Zawieprzyce. Pierwsza pisana informacja o Spiczynie pochodzi z 1381r.,kiedy właścicielem miejscowości był Prandota ze Spiczyna. Dnia 3 IX 1381r. kasztelan lubelski Piotr ze Szczekocin zaświadczył, że Wojciech z Drzewc i jego bratankowie byli zwolnieni od sądownictwa kasztelańskiego. Świadkiem podpisania tego dokumentu w Wąwolnicy był Prandota ze Spiczyna (Spiczin). Opracowania naukowe podają, że w XVw. był tutaj zamek strzegący przeprawy na Bystrzycy, młyn wodny oraz karczma. Wieś w XVIw. występująca jako Syczyn, wchodziła w skład dóbr łęczyńskich, odziedziczonych około roku 1662 przez Annę Noskowską. 
 
Osada swoją nazwę zawdzięcza prawdopodobnie słowiańskiemu słowu „stpica”, oznaczającemu drewnianą szprychę koła od wozu. Nazwa może pochodzić również od słowa „spikać się”, co oznaczało łączenie się. To tutaj właśnie Bystrzyca wpada do Wieprza, a więc rzeki spikają się.
 
Etymologia ludowa przypisuje powstanie nazwy staremu mężczyźnie, który chodził po wsi ze szpicą (zaostrzonym na końcu kijem) i pilnował w dzień i w nocy, aby w tej miejscowości panował spokój i porządek.